Diny en Wino in Wa

Zo net Diny en Wino uitgezwaaid op weg naar hun volgende avontuur in Ghana.
We hebben 3 mooie dagen gehad samen. Ooit 4-jarige vriendinnetjes en nu samen in Ghana rondlopen is wel heel bijzonder. Bas en ik  hebben weer met nieuwe ogen gekeken naar Ghana, naar Wa en naar het werken hier.
Het is mooi om dit te delen. Het is fijn te ervaren dat mensen van het thuisfront waarderen wat we proberen te doen. Bas is bezig om zijn mobiele laptop project vorm te geven en Wino heeft mee gebrainstormd. Diny is met mij mee gegaan naar Ancilla, de nursery waar ik al eerder over bericht heb op dit blog. Zoals Dien zegt: je weet wel dat er 60 of 90 kinderen in de klas zitten, maar om het te zien en te ervaren is heel anders. Diny heeft ervaren hoe moeilijk het is om onze onderwijsideeën hier toe te passen, daar zit een hele cultuur en eigen schoolervaringen van leerkrachten tussen en ook nog eens het gebrek aan materialen (maar daar kun je wel wat oplossingen voor zoeken, de cultuur is lastiger). We hebben wat vingerpopjes geïntroduceerd om een verhaaltje te vertellen. Zoveel aandacht van zoveel kinderen, dat is wel enorm dankbaar om te doen. Het was jammer dat ze niet mochten lachen of geen geluid mochten maken en daar was het ons nu juist om begonnen. Dat is voor de volgende keer!
We hebben Child Support bezocht en ook Diny en Wino waren onder de indruk: voor 36 kinderen een veilig thuis en de mogelijkheid om naar school te gaan of een vak te leren. Esther wordt hun adoptiekind en het is fijn dat ze gezien hebben waar ze het voor gaan doen.  Op de rough roads met de motor kon Wino wel bevallen. De markt, het rondje Wa, de buurtkindjes, de geuren, de geluiden, het was allemaal stukjes van een leuke ervaring samen. We wensen ze nog mooie dagen in Mole Natuurpark en lekker ontspannen aan de kust.
(De foto's staan wel op Picasaweb, maar zijn niet te zien op de kleine fotootjes bovenaan, dus toch maar even klikken op de fotootjes en dan vind je het album Diny en Wino.)

Mis onder de bomen

Afgelopen week hebben we pater Gerard Smulders ontmoet, een vitale, Nederlandse, pater van 78 jaar, die al 48 jaar missionaris is in Ghana. Hij behoort tot de Missionairies of Africa, in Nederland bekend onder de naam witte paters. Zaterdag zijn we uitgenodigd wat te drinken  op een terras, heerlijk buitenaf, het was erg gezellig. Hij heeft heel wat verhalen te vertellen.
Vanochtend half negen leest hij de mis op het terrein van de dovenschool van Wa.
Het is een bijzondere ervaring. Er is zoveel om op de foto vast te leggen, maar het voelt niet goed om dat te doen. We zijn de enige blanken en dan wil je het liefst zo min mogelijk opvallen. Ik neem me voor om te proberen met woorden weer te geven hoe het voor ons was.
We komen per fiets aan en we horen al van ver de muziek. De mis is in de open lucht onder de bomen. Er zijn plannen voor een kerk voor 1000 mensen. Er staan rijen banken en stoelen klaar, gescheiden door verschillende gangpaden. Linksvoor zit het koor en de musici: djembee, xylophone en ritme-instrumenten.  Het altaar is goed zichtbaar, net op een wat lichtere plek. Naast pater Gerard zijn er 3 jonge misdienaars in mooie lichtgele jurken. Er zijn mensen die helpen met het voorlezen van de teksten in blauw-groenen gewaden. En er zijn mensen met witte sjerpen die iedereen op zijn plaats helpen en ondersteunen met de collecte. Het is al bomvol met mensen en wij worden uitgenodigd om wat meer vooraan te zitten. Er worden twee kinderen weggestuurd om voor ons plaats te maken. Dit is het gebruik hier en daar moeten we ons aan overgeven. Iets is zoals het is en dat begint een beetje te wennen. De zon schijnt lichtjes door het gebladerte van de bomen en er waait een zacht windje. Het is nog vroeg en dus nog niet zo heet. De sfeer is ontspannen en prettig.
De mensen zijn allemaal op sjiek: de vrouwen in allerlei kleurige jurken en mooi gedrapeerde hoofddoeken, de mannen dragen smogs (wijde hemden van streepjesstof), fleurige bloesen of een gewoon streepjeshemd. Er zijn veel kinderen, de meisjes in prachtige kanten jurkes en dito sokjes met lakschoenen en de jongens als kleine heertjes met puntschoenen. Ze zijn heel stil, een enkele baby stoort zich niet aan dit heilige moment en huilt om de moederborst.
In veel Afrikaansde liederen zit een voorzanger-antwoord thema. De dirigent van het koor heeft een lage wat gebroken stem, maar het klinkt prachtig. Hij lacht de hele tijd, het is aanstekelijk om naar te kijken. De liederen zijn in de locale taal en meezingen is er voor ons niet bij, maar wel meeklappen en wat ritmische bewegen. Er is ook een dirigent voor het kerkvolk en ook hij krijgt er steeds meer zin in en staat te dansen. Vrouwen staan op en gaan dansend, vol overgave richting het altaar. Een oude vrouw, al wat stram, maar danst nog vol passie. Een bank begeeft het en met een plof belanden mensen op de grond. Iedereen gaat voor de collecte naar voren om iets te geven. Het zijn meer dan 500 mensen. De gebeden zijn kort en er wordt veel gezongen. Aan de rechterkant kunnen mensen voor gebarentaal terecht (en dat mag ook wel op het terrein van Wadeaf). De mensen die bij elkaar zitten wensen elkaar vrede tijdens de voorbereiding van de communie, dus er worden heel wat handen geschud. Het geeft een heel saamhorig gevoel. We komen ook wat bekenden tegen en we worden hartelijk begroet. Er zijn enkele jonge novicen  van amper 20 in witte kleding en sluier, die worden voorgesteld. Wel bijzonder dat zulke jonge meiden voor dit leven kiezen. Het is allemaal blij en oprecht, het voelt heel goed. De sfeer wordt op het einde wat luchtiger en er zijn wat hilarische momenten die wij niet helemaal snappen, maar er is veel gelach, vooral om de dansende dirigent en de dansende vrouwen.
Een beter begin van deze zondag kunnen wij niet bedenken.

Groeten uit Breda!

Ja je leest het goed. We waren even in Nederland. Ik, Bas, had wandelende nierstenen en na 5 dagen pijn lijden in Wa ben ik eerst in Accra medische hulp gaan zoeken en al snel werd door alle betrokkenen besloten dat het beter was als ik me in Nederland zou laten behandelen. Donderdag 29 maart zijn we op Schiphol aangekomen en 11 april zijn we, gezond en wel, weer naar Ghana vertrokken.

Terugkerend van de reis met Rik en Hilke kwam de pijn in de rug opzetten en ik vermoedde al vrij snel wat er aan de hand was. Niet leuk als je nog een busreis van 8 uur voor de boeg hebt in een benauwde tro tro met 25 mensen opeengestapeld en met slechts een paar paracetamol als pijnstiller. Een paar dagen aanzien in Wa, want in de kerstvakantie was de zelfde pijn al na drie uur opgehouden. Daarna naar de dokter in Wa op vrijdag, op zaterdag een echo en urine onderzoek waarbij het vermoeden bevestigd werd: nierstenen die er uit willen en zich niet uit laten plassen. Door Rik en Hilke de Iboprofen ontdekt  als pijnstiller, waar ik ze heel dankbaar voor ben. Op zondagavond op advies van de dokter uit Wa met de bus naar Accra. Op maandag advies van een dokter uit Accra die VSO ondersteunt (vlug naar Nederland) en van de Travelkliniek in Rotterdam (wachten in Ghana tot je ze uitplast, welk advies later werd omgezet naar een behandeling in Nederland). Jeannine besluit om mij op de reis te ondersteunen en komt dinsdagavond als een speer met de bus naar Accra. Op woensdagavond vertrekken we naar Nederland. Om het medische verhaal even af te maken: vrijdag bij de uroloog in het Havenziekenhuis in Rotterdam. CT scan en bloed en urine laten onderzoeken. Blijkt dat ik de stenen bijna helemaal heb uitgeplast maar dat in de andere nier nog stenen zitten. Ik voel me opgelaten, omdat ik het gevoel heb een heel circus voor niets te hebben opgebouwd. De uroloog weet me te overtuigen: op het slechtste moment maak je een beslissing en de daarop volgende ontwikkelingen kunnen goed maar ook slecht uitvallen. In mijn geval dus goed. Met een aantal goede tips, medicijnen voor het geval dat en een goed gevoel over de behandeling in Rotterdam besluiten we op korte termijn weer terug te gaan naar Ghana.

De tussenliggende tijd hebben we veel met de kinderen doorgebracht. Twee dagen op Fl oris gepast, bij Jaap en Caatje eten, bij Marthe en Wessel eten, bij Rens eten, samen uit eten, een wandeling. En 2 weken lang logeren in het huis van Marthe en Wessel, waarvan een week allen met Wessel, want Marthe moest – och erm – een week op skikamp met school. Daarnaast mijn verjaardag gevierd met veel lieve mensen en veel lieve reacties: nog bedankt allemaal. 

En Rik en Hilke? Die waren nog fijn (met ongerustheid over mijn situatie) in Ghana aan het reizen toen wij al aan een bruine boterham met kaas in Nederland zaten. Wij hebben ze dinsdag 3 april fijn opgehaald op Schiphol, om een mooie maand met hen toch nog goed af te ronden.

Het waren hectische dagen in Nederland. We blijven een beetje met een onaf gevoel zitten. Je kunt niet alles wat je wilt en je ziet niet iedereen die wilt zien. Maar toch waren we blij dat we er weer even waren en dat het lichamelijk allemaal goed is afgelopen.