Met laptops naar de scholen: MIRC

Na een lange voorbereiding was het eindelijk zo ver. Ik, Bas, ben een aantal weken langs Junior High Schools in afgelegen gebieden gereden om de kinderen daar een bescheiden ervaring op te laten doen met het praktisch gebruik van een computer. De  bezochte scholen hebben geen faciliteiten, geen elektriciteit en zijn moeilijk te bereiken.

Het is namelijk zo dat kinderen aan het eind van hun JHS examen moeten doen in ICT. Veel van de kinderen in het noorden van Ghana en zeker in de afgelegen gebieden, hebben vaak nog nooit een echte computer gezien of er ooit op gewerkt.

Het is de bedoeling om aan het einde van deze weken samen met betrokkenen te bekijken of het project een vervolg verdient en – nog belangrijker – of betrokkenen hierin met menskracht en financiële middelen willen investeren.

Met dit in mijn hoofd heb ik het MIRC project opgezet. MIRC staat voor Mobile ICT Resource Centre. Eerst een voorstel geschreven om stakeholders warm te krijgen en om geld los te krijgen om de benodigde spullen te kopen. Uiteindelijk heeft het Ministery of Education in Accra mij 5 laptops gegeven, heeft RLG – de leverancier van de laptops – reserve batterijen voor de laptops gegeven en heeft mijn verjaardagsvisite in Nederland het me mogelijk gemaakt om een mooie usb-gevoede led-projector en dito luidspreker aan te schaffen. De overige kosten worden uit Ons Fons bekostigd. In de tussentijd heb ik Ghana Education Service van Wa Municipal District enthousiast gemaakt om dit project in hun district uit te voeren. 20 scholen werden aangewezen om mee te doen aan het project. Uiteindelijk zijn er daar 8 van overgebleven, omdat de overige scholen al zelf ICT faciliteiten hadden of over een ICT lab in de naaste omgeving beschikken.

Uiteindelijk heb ik een trainingsprogramma ontwikkeld (muis- en toetsenbordtraining en programma- en computerverkenning), heb de motor reisklaar gemaakt (een op maat gelaste boxhouder laten lassen; Wino, nog bedankt voor het idee) en de trainingsbox ingericht: naast het al eerder genoemde materiaal nog wat muizen en muismatten gekocht en de inhoud van een oude computer verzameld voor de look and feel. Het trainingsprogramma heb ik enigszins aan laten sluiten bij het al bestaande ICT curriculum voor JHS. Indien er ICT leerkrachten en boeken aanwezig zijn, wordt tamelijk stringent volgens dat curriculum les gegeven.

Allereerst begonnen met een kort intake gesprek met schoolhoofden en ICT leerkrachten om in te schatten of de scholen enthousiast zijn om mee te doen, om de verwachtingen te peilen en om duidelijk te maken wat het project nu precies inhoudt. Sommigen hadden de indruk gekregen dat de te gebruiken laptops op de school achter zouden blijven. Voor mij was het ook belangrijk om een ruimte met tafels en stoelen ter beschikking te hebben om in en aan te werken. Van de eerder genoemde 8 scholen zijn er uiteindelijk 6 overgebleven. Eén school ligt in de stad en maakt al gebruik van ICT faciliteiten in de buurt. De andere school had begin dit jaar 24 laptops van de overheid gekregen om mee te werken. De uitdaging voor deze school is nu om stroomvoorziening te realiseren, zodat de laptops ook daadwerkelijk gebruikt kunnen gaan worden.

In Ghana wordt relatief fors geïnvesteerd in ICT onderwijs. Speciale cursussen voor ICT leerkrachten, voor het automatiseren van de administratieve organisatie, PC’s en laptops worden door allerlei NGO’s en overheidsorganisaties aan scholen en schooladministraties gegeven, nieuw en tweede hands. Daar tegenover staat het gegeven dat de kwaliteit en kwantiteit van het bestaande onderwijs forse uitdagingen kent: tekort aan (gekwalificeerde) leerkrachten, klaslokalen onder de bomen, klassen van soms over de 100 leerlingen. Als het mee zit heeft een klas muren en een dak, ramen en deuren, voldoende bankjes voor de kinderen, een schoolbord met krijt en voldoende leerboeken voor de kinderen. Wat de ICT omgeving in de scholen betreft, komt het er vaak op neer dat als er al hardware is, dat er dan meestal geen elektriciteit en/of onderhoudscapaciteit aanwezig is om de computers te laten werken.

Over de ervaringen van afgelopen weken ben ik kort: iedereen was erg enthousiast, zowel leerkrachten als kinderen. Het is geweldig om ca. 200 kinderen te raken met een onderwerp waar ze (echt allemaal) razend in geïnteresseerd zijn, maar waar de meesten nog nooit de gelegenheid voor hebben gehad. Het is leuk om aan het eind van een sessie de meerderheid met een zeker gemak zich zien te bewegen achter en op de laptop. Betekende wel vaak dat er opnieuw een laptop opnieuw geïnstalleerd (image hoor) moest worden, maar dat werk heb ik er graag voor over.

Het was jammer dat leerkrachten over het algemeen na schooltijd geen tijd meer hadden om zelf ook wat ervaring op te doen achter de computer. Andere banen of verplichtingen waren meestal de oorzaak daarvan. Een ander aspect is dat deelnemers aan een workshop in Afrika daar vaak een geldbedrag voor terug verwachten (T&T: een meestal nogal ruime vergoeding voor reiskosten en maaltijden).

Blij

Vandaag was ik weer in Kunchene en daar zag ik Ngmintuo op school, een blij en vrolijk kind. Zelfs een beetje ondeugend. Ik ben blij dat ik dit mee mag maken. Vandaag bij Bakyelee op huisbezoek geweest. Zijn ouders ondersteunen dat hij naar school gaat. Ze zullen naar Jirapa gaan om hem medisch te laten bekijken. Dan weten we een beetje wat te verwachten met zijn benen. Het project geeft hen geld hiervoor. Dan kan hij volgend jaar naar school. Zijn oudere broer en zus zullen hem moeten dragen, 3 km over zandpad. Ik zit alweer te denken aan een karretje, we zullen zien.
Ik voeg drie foto.s toe aan het album Kunchene, een foto van Ngmintuo van 6 maanden geleden bij zijn huis en twee van vandaag in de klas.

Succes en tegenslag

Inclusive education - onderwijs voor alle kinderen in dezelfde school - was een van mijn taken op papier toen ik naar Ghana ging. Waar te beginnen als goed onderwijs nog zover  weg is. Denk aan de jaren 50 en 60 en bedenk dan dat er kinderen met een speciale leerbehoefte in de klas zitten.
Toch ben ik met leerkracht Joseph in september 2011 in Kunchene gestart om kinderen met een handicap naar school te krijgen. Kunchene is een dorp 8 km over de zandweg van Jirapa vandaan, dat weer 60 km ten noorden van Wa ligt. Er is ook met de chief gesproken over dit project. Niemand weet waar deze kinderen wonen en met hulp van mensen uit het dorp zijn er 4 kinderen gevonden. Voor Lucy en Ngmentuo zagen we mogelijkheden. Ik heb al eerder bericht over Mintur, die eigenlijk Ngmentuo heet. Een jongen van 10 jaar, halfzijdig verlamd met epilepsie, nog nooit naar school geweest, zijn wereld is het huis van zijn ouders. Dan is er Lucy, bij het eerste bezoek blijkt ze enkel te kunnen kruipen en niet te kunnen praten. Met allebei is communicatie mogelijk en geven ze aan instructies te begrijpen. We hebben ouders moeten overtuigen dat we het zinvol vinden om de kinderen naar school te laten gaan. En toch ook moeten we vertellen dat lezen en rekenen er misschien niet in zit. Het gaat om erbij horen, samen leven, leren  van en met elkaar. Het zijn vooral de moeders die zich de opoffering getroosten om hun kind kilometers ver naar school te brengen. Ik heb bewondering voor ze!
Voor deze 2 kinderen hebben we voorbereidingen getroffen om naar school te gaan. Eerst een onderzoek in het ziekenhuis. Voor Ngmentuo leverde dat medicijnen op waardoor zijn aanvallen verdwenen. Lucy kreeg krukken en leerde hier binnen no time mee lopen. Er werden uniformen  en wat schoolmateriaal aangeschaft. Er volgden gesprekken met de headteacher en de leerkracht van de kleutergroep (leerlingen varierend van 5-10 jaar). We hebben nagedacht over de doelen die we stellen voor de kinderen. Het is niet gemakkelijk om in Ghana leerkrachten uit te leggen, dat leren niet alleen lezen en schrijven is. Joseph is weer een van die bevlogen mensen in Ghana die ervoor gaan, onder leerkrachten toch - helaas - een minderheid. Hij is in meerdere opzichten onmisbaar, en zeker voor de barriere in taal en cultuur.
Vorige week was de eerste schooldag. Ngmentuo was op vrijdag gekomen en niet op maandag. Uit de beschrijvingen was hij erg actief, levendig en happy. Hij heeft veel steun aan zijn kleine zusje. Lucy was er op maandag een klein meisje van 9 met stralende ogen. Vrijdag ben ik terug gegaan om te kijken hoe het loopt, of er problemen zijn en of ik ergens mee kan helpen. Ngmentuo heeft op dinsdag een epileptische aanval gehad op school en is sindsdien niet meer op school geweest. Wel een tegenvaller, maar we moeten eerst maar eens op huisbezoek wat er aan de hand is en hoe het zit met de medicijnen.
Lucy was er wel en zelfs Bakyelee was er. Een jongen van een jaar of 10 die niet kan lopen en ook zijn rechterhand niet kan gebruiken en die nog niet 'gevonden' was. Een groter kind van school had de moeder verteld dat ze hem kon brengen. Wel mooi dat het zo werkt!!
Om de leerkrachten te beschermen tegen een grote toeloop van gehandicapte kinderen , moeten we het een beetje volgens de procedure doen. Eerst huisbezoek en bezoek aan het ziekenhuis en als we mogelijkheden zien een schoolorientatie-periode.
Dit werk valt onder PRONET waar ik nu werk. Er zijn ook plannen om een soort halfway-opvang te creëren voor deze kinderen, een paar dagdelen in de week. Dan is er gelegenheid voor gewenning en observatie. Van daaruit kan dan het traject naar school worden ingezet. Is dat niet mogelijk dan is er toch een opvang waar kinderen elkaar kunnen ontmoeten. We moeten ook een maximum stellen aan het aantal kinderen per klas. Juliana, de KG-teacher, heeft buiten het farming seizoen 75 kinderen in haar klas en dan nog 2 met extra zorg............
Ik heb met Lucy en Bakyelee gespeeld, grapjes gemaakt, getekend en  flessendoppen gesorteerd. Ik heb in 2 paar stralende ogen gekeken toen ik ze een compliment maakte. Lucy begint al ietsjes te praten. Toen ik wegging zwaaide ik en zei bye, Lucy zwaaide terug en zei bye!!!
(Klik op de foto's boven als je stralende kinderogen wilt zien! Er staan ook 2 ontroerende filmpjes op).

Jonas en Peter....

zijn 2 leerkrachten in Nadowli, 40 km ten noorden van Wa. Jonas is een gepensioneerde leerkracht, die nog lesgeeft op een katholieke basisschool in het vak Religion. Peter is een jongeman, die sinds 2 jaar lesgeeft op een onderbouwafdeling van de middelbare school (Junior High School). Hij geeft vocational crafts,  en wel het onderdeel weaving. Van touwen maakt hij door een bepaalde wijze van knopen en door het gebruik van verschillende kleuren de mooiste stoelbekledingen. Voor de bezoekers van Ghana: de stoelen van KOSA en de stoelen van de ontvangstruimte van Sognaayilli.

Door onze collega Adrienne was ik gevraagd om eens met deze 2 leerkrachten te praten. Want ze hebben 1 overeenkomst: ze zijn blind. Stel het je maar voor. Je ogen dicht en voor de klas. Bij dat idee krijg ik het Spaans benauwd, als leerkracht heb je je ogen o zo nodig.             

Vorige week hebben we een gesprek gehad. Best lastig want Ghanezen zijn wat vormelijk, zeker in het begin. Blinde mensen zijn bovendien wat meer op zichzelf, altijd afwachtend. Ik had me wat voorbereid op wat tips in klassenmanagement en hoe zich te verzekeren van support van ziende leerlingen en collega’s. Maar hun vragen gingen vooral over leermiddelen. Allebei hebben ze geen braillepapier en een frame met pen om in Braille te schrijven. Jonas wil graag een bijbel. Nu werkt hij als volgt: zijn dochter leest voor uit de bijbel en hij schrijft het op in Braille op een frame dat telkens zinnen door elkaar laat lopen ( en dan kan een blinde er niets meer van maken, al die puntjes door elkaar). Wat een investering om een klein stukje bijbeltekst voor te kunnen lezen! Ook Peter beschikt niet over een tekstboek waarin de onderwerpen van zijn vak uiteengezet worden. Voor zijn vak heeft hij ook geen budget om materialen van te kopen!

Ismail, de leerkracht van de blinde studenten in Wa Senior High School, kan mij 2 pakken Braillepapier, 2 frames en 2 pennen (een soort prikpennen) verkopen. Die heb ik vandaag aan Jonas en Peter gegeven. Jonas als een kind zo blij. In een klein gesprekje vertrouwt hij me toe, dat hij verhalen gaat schrijven, hoe ontroerend. Ik vertel hen, dat we dit kunnen doen dankzij familie, vrienden en collega's. 

Peter geeft les terwijl er géén ziende klassenleerkracht aanwezig is, net als in ons voortgezet onderwijs: vakleerkrachten. Ik bied Peter aan om een les bij te wonen en er dan samen over te praten. Het  is een ervaring. Hij doet zo zijn best. Hij geeft weefinstructie aan een klein groepje van ongeveer 5 studenten, de rest, zo’n 35 leerlingen, wacht, sommigen maken huiswerk, sommige slapen, giechelen of kletsen zachtjes, een enkeling probeert de leerlingen te bewegen zich met respect op te stellen jegens hun leerkracht. Voor mij een positieve verrassing, maar het blijkt ook wel aan mijn aanwezigheid ( d.w.z. 1 paar ogen) te liggen. Vijf leerlingen verlaten het lokaal tegen de regels. 35 Kinderen zonder bezigheid, dat zou oorlog worden bij ons. Een keer komt een ziende collega controleren om  orde op zaken stellen. Toch wel mooi, want ondersteuning van collega’s is zo belangrijk.

Ik geef wat tips, maar er is geen pedagogische en didactische basis waar die tips op aansluiten, dus erg moeilijk voor Peter. We komen te spreken over meer kinderen bezighouden met werk. Maak kleine frames waar kinderen in kleine groepjes mee kunnen oefenen. Hij vindt het geweldig. Alleen deze keer laat ik ook wat meer initiatief bij hem zelf. Hij gaat naar de timmerman om af te spreken wat hij wil hebben en overlegt dan met mij. Mensen zijn hier soms ook wel gemakkelijk. De assistant headteacher heeft gezegd te pleiten voor een stukje budget voor Peter.

Ik ben ook nog bezig om een tekstboek Religion voor Primary school en een tekstboek vocational crafts voor JHS te bemachtigen. Ik kan het dan scannen en bewerken en met behulp van Ismail printen in Braille. Alweer zo’n klein projectje, waarin ons Fons toch weer iets groots heeft verricht.
(Niet vergeten, even op Floris klikken boven en dan vind je ook het webalbum Jonas en Peter.)

Jong geleerd, oud gedaan

Muziek en dans nemen een belangrijke plaats in in het leven van jong en oud in Ghana.

Naast de populaire gospel- en techno-muziek is er ook –gelukkig- traditionele muziek. Bij elke ceremonie hoort muziek en dans, ook bij begrafenissen. Het hele jaar door zijn er festivals waar traditionele muziek en dans te zien en te horen zijn. Zo hebben wij in oktober van het vorig jaar het Kobine festival in Lawra bezocht (al eerder over bericht). Het is een dankfeest voor een goede oogst. Twee weken geleden bezochten we het Bong Ngo festival in Jirapa. De aanleiding is de vrucht van de dawadawaboom. Deze vrucht wordt te vroeg geplukt en dan is de opbrengst lang niet zo groot. Na het festival is het verbod op het oogsten opgeheven. De vruchten worden gefermenteerd tot een soort kruidenmengsel voor soepen en sauzen. Op dit festival zien we verschillende dansgroepen. We zijn onder de indruk van een meidengroep, die om beurten een variatie laten zien in tweetallen.  Maar de traditionele dans met schelpen en bellen blijft fascinerend.

De  traditionele muziek wordt gespeeld op drums en een xylofoon. De xylofoon is een houten instrument met een aantal hardhouten staven. Er onder hangen kalebassen als klankversterkers. Het is zowel een percussie- als een melodisch instrument. Bas heeft een kleine xylofoon van Francis gekregen. Hij wil hem leren spelen op de xylofoon en in ruil daarvoor wil Bas Francis leren te werken op de computer. Goede deal!

De kinderen uit de buurt laten zien hoe muziek en dans in hun leven een rol speelt. Ze laten het graag zien als er publiek is. Ze hebben geen enkele terughoudendheid en dansen heel serieus. Een fimpje laat zien hoe kinderen van klein tot groot aan de overkant van een cafeetje duidelijk op ons ‘nasala’s = witten' gericht laten zien wat ze kunnen op de klanken van de moderne muziek van de spot (=cafeetje). Deze week oefent buurjongen Hamdan op onze xylofoon en hij vindt het geweldig. Feiza, Filemon en Theresa kleuren op dat moment, maar kunnen op de klanken van de xylofoon niet stilzitten en showen hun danstalent. Hoe vertederend! Geniet van het filmpje (klik op een van de filmpjes, dan op logootje van You-tube rechtsonder, dan boven het filmpje op BasvanPruijssen en dan zie je alle filmpjes van ons, bovenaan  het filmpje Jong geleerd, oud gedaan).!

Nood breekt wet

Van Diny en Wino hebben we het boek NOOD BREEKT WET gekregen, geschreven door David van Bodegom. Enkele jaren geleden heeft hij als  arts-onderzoeker in het Noord-Oosten van Ghana gewerkt en hij heeft zijn ervaringen verwerkt in een roman.

Een jonge tropenarts zet na negen jaar studie voor het eerst voet in een vergeten hoek van Afrika. Op tragikomische wijze laat de schrijver zien hoe mensen in extreme omstandigheden veranderen. Door de ogen van de jonge arts bezien ontmoeten we een tandarts die tussen de patiënten door zelf aan het lachgas lurkt, een pater die de hele dag video’s kijkt en een handelaar die zich naar lokaal gebruik twee vrouwen aanmeet. Maar ook in de tropenarts dringt Afrika steeds dieper door. In hoeverre blijven zijn geloof en idealen in stand als het leven blijkt te bestaan uit een aaneenschakeling van noodgevallen? Nood breekt wet is een indringende schets van het reilen en zeilen in een Afrikaans missieziekenhuis. Het is een overrompelend verhaal over de houdbaarheid van idealen onder veranderende omstandigheden.

Het boek is voor ons een feest van herkenning over hoe het in Ghana toegaat, van de plastic zakjes in het landschap, tot de gammele staat waarin de meeste auto’s verkeren, van leven bij de dag tot de rust van mooie momenten onder de boom. De houdbaarheid van idealen is een onderwerp wat ons raakt. Als arts zijn het vaak kwesties van leven en dood en die maken het wel schrijnend. Wat is een leven waard? Als ICT-er en schooljuf maak je ook heel wat schrijnende of ongelooflijke situaties mee, maar er is niet meteen een leven mee gemoeid. Het maakt dat we ons dagelijks afvragen hoe met bepaalde situaties om te gaan. We proberen er naar te kijken vanuit Ghanees perspectief. Onze eigen Nederlandse bril schiet hier schromelijk tekort en maakt ons ongelukkig. Dan is het leven hier moeilijk leefbaar.

Om een idee te geven een bloemlezing kleine gebeurtenissen van afgelopen weekend, die elke keer een beroep doen op: Wat moet ik hier mee? De eerste reactie zou kunnen zijn : Dat doe je toch niet, maar hier werkt dat anders.
- Bas heeft een afspraak gemaakt om vrijdag ICT boeken op te halen op een school, maar de teacher en de meeste leerlingen zijn er niet omdat ‘the rain has come”.
- Mijn afspraak op vrijdagmiddag om over de invulling van mijn werk te praten wordt een week verzet omdat de coördinator niet op komt dagen - blijkt een uur later - en deze week zijn de betrokkenen naar een workshop in Tamale.
- De bal lenen we voor de 2^e keer in zijn leven uit aan de buurtkinderen om er mee te spelen. We horen dat ze veel plezier hebben. Uiteindelijk wordt de bal op onze veranda gelegd, lek. Ik doe de poort open en links om de hoek staan wel 15 kinderen van klein tot groot met vragende ogen te kijken. Tja, wat zeg je dan???
- Een van de kinderen die vaak komen tekenen en kleuren laat een vork met een blikje met eierschalen achter op onze veranda (=speelgoed). Ik vraag aan haar het mee te nemen en ze pakt het op en gooit het met vork en al in de struiken tegenover ons huis. Ik doe een poging uit te leggen dat we de wereld  schoon moeten houden, maar haar ogen zeggen me toch dat het hier anders werkt.
- De buurvrouw heeft 2 bloesjes voor me gemaakt, de eerste keer krijg ik het restant stof terug, de 2^e keer niet. Zondagavond staat haar jongste zoon parmantig met een mooi bloesje (van mijn stof) voor haar huis. Zeg je er iets van (had het even gevraagd of….)? De mouwtjes zijn van een andere kleur, er was iets te weinig overgebleven.
- Op vrijdag is al ons geld op, geen enkele Cedi meer. De banken zijn "leeg" of de pinautomaten zijn kapot door de wisselende stroomsterkte. Gelukkig kunnen we op zaterdag aansluiten in een rij en geld pinnen met een VISA-kaart, wij hebben die keuze!
- Op de fiets in het donker en geen straatverlichting levert soms spannende situaties op zoals een geparkeerde motor net na de bocht , 2 meter van de kant in het pikkedonker. Gelukkig zijn we altijd bezig met rekening houden met onverwachte situaties…
- En nu ik dit schrijf is de stroom weer uit, het is tegenwoordig een dagelijks probleem. In Ghana maakt niemand zich daar druk over, accepteert het of zegt met een sip gezicht Tja, Ghana.

Een nieuwe jonge vrijwilliger op Child Support zei gisteren: Hoe komt het toch dat als hier een project is opgezet en het blijkt goed te werken, het vaak in elkaar stort als de mensen die het opgestart hebben weg zijn. Daar zit het grote probleem voor veel liefdadigheid-organisaties en funders (sustainability en accountability zijn veel gebezigde woorden) . Op de lange termijn is het rendement laag. Dat maakt ook dat we ons – bijna dagelijks – afvragen wat gaat dit opleveren? We weten het niet.

Nood breekt wet is een boek voor mensen die durven dromen. Soms tegen beter weten in. Zekerheden zijn er in dit opzicht niet. Het gaat dan ook niet om het resultaat. Het gaat om de weg die we gaan. En dat geldt niet alleen voor hier…..

Diny en Wino in Wa

Zo net Diny en Wino uitgezwaaid op weg naar hun volgende avontuur in Ghana.
We hebben 3 mooie dagen gehad samen. Ooit 4-jarige vriendinnetjes en nu samen in Ghana rondlopen is wel heel bijzonder. Bas en ik  hebben weer met nieuwe ogen gekeken naar Ghana, naar Wa en naar het werken hier.
Het is mooi om dit te delen. Het is fijn te ervaren dat mensen van het thuisfront waarderen wat we proberen te doen. Bas is bezig om zijn mobiele laptop project vorm te geven en Wino heeft mee gebrainstormd. Diny is met mij mee gegaan naar Ancilla, de nursery waar ik al eerder over bericht heb op dit blog. Zoals Dien zegt: je weet wel dat er 60 of 90 kinderen in de klas zitten, maar om het te zien en te ervaren is heel anders. Diny heeft ervaren hoe moeilijk het is om onze onderwijsideeën hier toe te passen, daar zit een hele cultuur en eigen schoolervaringen van leerkrachten tussen en ook nog eens het gebrek aan materialen (maar daar kun je wel wat oplossingen voor zoeken, de cultuur is lastiger). We hebben wat vingerpopjes geïntroduceerd om een verhaaltje te vertellen. Zoveel aandacht van zoveel kinderen, dat is wel enorm dankbaar om te doen. Het was jammer dat ze niet mochten lachen of geen geluid mochten maken en daar was het ons nu juist om begonnen. Dat is voor de volgende keer!
We hebben Child Support bezocht en ook Diny en Wino waren onder de indruk: voor 36 kinderen een veilig thuis en de mogelijkheid om naar school te gaan of een vak te leren. Esther wordt hun adoptiekind en het is fijn dat ze gezien hebben waar ze het voor gaan doen.  Op de rough roads met de motor kon Wino wel bevallen. De markt, het rondje Wa, de buurtkindjes, de geuren, de geluiden, het was allemaal stukjes van een leuke ervaring samen. We wensen ze nog mooie dagen in Mole Natuurpark en lekker ontspannen aan de kust.
(De foto's staan wel op Picasaweb, maar zijn niet te zien op de kleine fotootjes bovenaan, dus toch maar even klikken op de fotootjes en dan vind je het album Diny en Wino.)